พูดกันตามตรง ไม่ได้แหงน ขึ้นไปมองกะเค้าหลอก ไม่รู้ไปยิ้มกันตอนไหนด้วย แต่มาดูภาพ ใน Blog ของหลายๆ คน ก็เห็น เออ มันก็น่ารักดีวุ้ย เลยเอาภาพมาฝากกัน

หลายๆ คนอาจจะสงสัย ไอ้นี่มันไม่ได้ไปดู แล้วมีรูปได้ไงฟะ ไม่ต้องสงสัยครับ วันนี้เรามีวิธีการ ได้รูปโดยที่ไม่ต้องถ่ายมาแถมเป็น Trick เด็ด ทำตามขั้นตอนนี้เลยครับ

1. เข้าไปที่เวบไซด์นี้ GooTum.com

2. เข้าไปที่ Gallery

3. ชอบภาพไหนแล้ว Save As มาได้เลย อิอิ

ปล. ล้อเล่นนะครับ เวบนี้เป็นของเพื่อนผมเอง ขอยื้มรูปมันมาก่อน เดี๋ยวค่อยไปบอกมันทีหลัง อิอิ

สถาบันด๊อกเตอร์มาร์ตินได้แบ่งระดับความเมาเหล้าของมนุษย์ไว้ 5
ระดับด้วยกันคือ:

ระดับที่ 1: SMART(ฉลาด)
- เมื่อคนดื่มเหล้าเข้าไปเมาจนถึงระดับนี้ซึ่งเป็นระดับแรก จะรอบรู้ทุกสิ่งทุกอย่างในจักรวาล และมักจะชอบเผื่อแผ่ความรู้ให้ทุกๆคนในบาร์ ความเป็นจริงทุกอย่างในจักรวาลจะถูกนำออกมาเปิดเผยหมด ไม่ว่าใครจะพูดเรื่องอะไรคุณจะกลายเป็นผู้เชี่ยวชาญทางด้านนั้นพอดิบพอดี และคุณจะรู้สึกว่าทุกๆอย่างที่คนอื่นพูดมาจะเป็นเรื่องผิดไปหมด ไม่ตรงกับข้อมูลที่คุณมี จึงจะมีการเริ่มตั้งข้อโต้แย้งต่างๆกัน

ระดับที่ 2: GOOD LOOKING(ดูดี)
- คุณจะเริ่มค้นพบว่าคุณมีรูปร่างหน้าตาที่ดูดีที่สุดในละแวกนั้นและทุกๆคนเริ่มที่จะ หันมาสนใจคุณเพราะคุณดูดี แน่นอนคุณสามารถเดินไปคุยกับทุกๆคนได้ทุกๆ เรื่องด้วยเพราะคุณทั้งดูดี และฉลาด

ระดับที่ 3: RICH(รวย)
- เมื่อเมาถึงระดับนี้คุณจะค้นพบว่าตัวเองนั้นมีเงินมหาศาล คุณสามารถที่จะเลี้ยงเหล้าทุกคนในบาร์ได้ เพราะคุณมีเงินมหาศาล
และถ้าใครพูดอะไรผิดหูคุณสามารถที่จะท้าพนันได้ทุกเรื่องเพราะคุณยังฉลาดกว่าด้วย นอกจากนี้คุณยังดูดีมากๆด้วย

ระดับที่ 4: BULLET PROOF(คงกระพัน)
- เมื่อเมาถึงระดับนี้ตัวคุณจะมีวิชาคงกระพันแก่กล้ากว่าคนทั่วไปและ พร้อมที่จะเข้าห้ำหั่นกับทุกๆคนได้ เพราะไม่มีใครจะทำอันตรายคุณได้ คุณสามารถท้าพนันตีต่อยกับเพื่อนคุณก็ได้ และคุณก็ไม่กลัวแพ้ด้วย เพราะว่าคุณทั้งฉลาด, ทั้งดูดี, ทั้งรวยและต่อสู้เก่งระดับนักมวยอาชีพ

ระดับที่ 5: INVISIBLE(หายตัว)
- ระดับความเมาสุดยอด คุณต้องดื่มมากจึงจะเมาถึงระดับนี้ได้ด้วย ความเมาที่ระดับนี้คุณสามารถทำอะไรก็ได้ เพราะไม่มีใครเห็นคุณ, จะไปเต้นรำบนโต๊ะ, แหกปากร้องเพลงกลางถนน, ไล่ตีหัวคนอื่นก็ทำได้เพราะไม่มีใครเห็นคุณ

เชื่อมั้ยผมเคยเห็นคนเมาถึงระดับ 5 ด้วย (เนอะพี่สาย อิอิ)

ก็เลยตั้งใจว่าจะลองมาทำ SEO ให้มันดูซะหน่อย เป้าหมายคือ PR5 ในการอัพเดทครั้งหน้า ^^

อีกเรื่องที่เซ็งของวันนี้ นั่นก็คือการดูหนังเรื่อง Friendship เธอกับฉัน ก่อนดูก็หวังไว้ว่าหนังมันคงออกมาแนวๆ ค่าย GTS ต้องมีอะไรให้อิ่มใจ หรือย้อนภาพวันเก่าๆ ได้แน่ๆ

เริ่มต้นดู อย่างตั้งใจ แรกๆก็พยายามอดทนคิดเอาเองว่า อย่างนี้ล่ะว่ะ หนังมันคงต้องไต่ระดับความสนุกขึ้นไปเรื่อย ก็ทนดูไปหาวไป ในใจเริ่มคิดละ น่าจะมีไรให้ตื่นเต้นหรืออยากรู้เป็น น้ำจิ้มสักหน่อยก็ยังดี นี่อะไรไม่รู้ เนื้อเรื่องมั่ว เละเทะ ไปหมด อยากให้เกิดอะไรก็เกิด เหมือนกับคิดไรได้ก็ใส่มันเข้าไปมั่วๆ มันอย่างนั้นแหละ มีที่ไหนอยู่ดีๆ อยากให้มีใครมาตีกัน ก็โผล่มาเป็นแก๊งค์นักเรียนช่างกล ตีกันเสร็จก็แยกย้าย ไม่ได้ช่วยเพิ่มวุฒิปัญญาของผู้ชม ให้เข้าใจกับเหตุการณ์ที่จะสื่ออะไรเลย หลังๆ นี่ยิ่งออกทะเล ไปกันใหญ่ดูแล้ว งงชิบหาย แถมไอ้ตอนสุดท้ายน่ะ คิดว่าคนสร้างตั้งใจจะทำให้ดูเป็นการหักมุม แต่ผมว่า แบบนี้ มัน “ขาดมุม” แล้วล่ะครับลูกพี่ หักมุมเกิ๊นนนนน T__T

รู้สึกเสียดายเวลา 2 ชั่วโมงในชีวิตจริงๆ ดูเสร็จเสียพลังงาน กับการพยายามวิเคราะห์ Logic ของคนเขียนบท ทั้งที่มันคงไม่ได้คิดอะไรเลย แค่นึกไรออกเอามายำเล่นๆ หนุกๆ หนังแบบนี้มันดูถูกภูมิปัญญาชาวบ้านจริงๆ -*- เซ็งว่ะ เอาไปเลยรางวัล “ภาพยนตร์ยอดแย่ที่สุดในสามโลก”

ปล.ใครยังไม่ดูก็ขอโทษด้วย ไม่ได้ตังใจ แต่มันเหลือทนจริง

สำหรับคุณ นุช นี้ก็เป็นนักร้องเพลงลูกกรุงในสมัย รุ่น พ่อรุ่น ลุงเราแหละครับ เพราะอายุก็เข้าสู่วัยรุ่นตอนปลาย 60 เข้าไปแล้ว อิิอิ แต่สื่อสารเพลงนี้ออกมาได้ดีทีเดียวครับ สนใจก็ไปฟังกันดูครับ ^^

[wp_youtube]3XbBqScxVbs[/wp_youtube]

โทรศัพท์: กริ๊งงงงงงงงงงงงงงงง
ผม: สวัสดีครับ
โรคจิต: เอ่อ โทษทีครับที่นั่นที่ไหน (เริ่มแรกยังพูดดีๆ)
ผม: ร้าน……… (บอกชื่อร้านไป)
โรคจิต: งั้นเหรอครับ เอ่อแล้วพี่เป็นเจ้าของร้านรึเปล่าครับ
ผม: ใช่ครับ มีธุระอะไรเหรอครับ (เริ่มเอะใจ)
โรคจิต: เอ่อ…. (แมร่ง เอ่อ นานมาก เสียงกระเส่าๆ แสรดดดดดดด)
ผม: พี่พูดให้มันเหมือนคนปกติได้มั้ย (เริ่มรู้สึกแปลกๆ แต่ก็อยากรู้ว่าไอ้ห่านี่มันจะเอา อะไรมัน)
โรคจิต: ขอพูดตรงๆได้มั้ยครับ (เริ่มเหี้ยละ)
ผม: เอาดิ (กรูก็อยากรู้มึงจะพูดไร 555)
โรคจิต: พี่พอจะมีเบอร์ sideline มั้ยครับ อ่าาาา
ผม: อึ้ง -*-
โรคจิต: ผมถามจริงๆครับ
ผม: ไม่มีโว้ย มึงจะบ้าเปล่า แล้วนี่ไปเอาเบอร์โทรบ้านกูมาจากไหน @#$%^ (เริ่มด่ามันแล้ว แต่นึกขึ้นได้ว่าเค้าบอกไม่ให้ด่า พวกโรคจิตเนี่ย เดี๋ยวมันจะได้ใจ)
โรคจิต: แล้วผมจะทำไงดีครับ (แสรด กรูจะไปมึงเรอะ นอนชักxxx ไปดิวะ)
ผม: ไม่รู้ มึงก็ไปเปิดหาใน internet เอาแล้วกัน
โรคจิต: เล่นไม่เป็นทำไงดีครับ
ผม: กรูจะไปรู้มรึงเรอะ

จากนั้นก็วางแม่งทิ้งเลย เฮ้อ สังคม! แปลกๆนะครับ คนเดี๋ยวนี้ ไม่รู้มันเป็นไรกันไปหมด มีแต่พวกเพี้ยน จิตไม่สมประกอบ แต่ว่า ผมก็คิดไปไกลกว่านั้นหน่อย บางทีมันอาจจะเป็น ขโมย ก็ได้ โทรมาสอบถามนู่นนี่ ให้แน่ใจว่ามีคนอยู่บ้าน หรือไม่อยู่ พวกคนสมัยนี้ไว้ใจไม่ค่อยได้ ยังไงก็ฝากระวังตัวกันทุกคนด้วยละกัน !-__-

ปล. เดี๋ยวไปอัพเดทไอ้ที่มีสาระต่อดีกว่า

มาขอเล่าเรื่องสัพเพเหระของตัวเองบ้างเถอะ วันก่อนไปดูหนัง มา 2 เรื่องติด 10,000BC กับ The Mist ปกติแล้วผมเป็นคนชอบดูหนังมาก แต่ว่าไม่ค่อยมีเวลาเท่านั้นเอง เสาร์ อาทิตย์ ที่ผ่านมาพอมีเวลาเลยไปดูหนังมา 2 วันติดเลย มาเล่าให้ฟังเรื่องหนังดีกว่า

เรื่องแรกที่ไปดู “10,000BC” จะบอกว่าดี ก็ไม่ใช่ จะบอกวาแย่ก็ไม่ขนาดนั้น เอาเป็นว่าก่อนเข้าโรงอย่าไปคาดหวังอะไรมากเป็นดีที่สุด มันก็สนุกดีดูได้เรื่อยๆ เนื้อหาอ่อนไปหน่อย (ไม่รู้หรอกแปลว่าไรเห็นนักวิจาร์ณ ชอบใช้กัน -*-)

เล่าเรื่องคล้ายๆ Lord of the ring แต่ดำเนินเรื่องคล้ายๆ Brave heart งงมั้ยเนี่ย สรุปว่า ดูได้ ไม่เสียดายตังค์ ถ้าไม่ได้ไปดูแบบ Emperor chair นะ จบเรื่องที่ 1 -*-

เรื่องต่อมา “The Mist” อันนี้คนเขียนบทเป็นถึง ราชานิยายสยองขวัญ “Stephen King” เห็นแค่ชื่อก็รู้ว่ามือ นิ่ง ขนาดไหนใช่มั้ย เรื่องนี้ผมชอบนะ มันหลอนๆ ดี เป็นพวกโรคจิตหน่อยๆ ซะล่ะมั้ง เดินเรื่องฉับไว ไม่เยิ่นเย้อ ตัวละครมีหลายบุคลิก (ลอกมาอีกละ 555) “มันแปลว่าไรว้า เง้อ” เห็นใน Pantip มันเขียนแบบนี้ แต่ก็จริงๆ นะเรื่องนี้มันแสดงให้เห็นว่า ในภาวะคับขันคนเราจะแสดงพฤติกรรมที่ซ่อนไว้ออกมายังไงบ้าง ในภาวะที่ไม่มีกฎเกณฑ์ ไม่มีผู้นำ เหมือนขาดหางเสือ คนเราจะเดินไปในทางไหน สรุปว่าไปดูเหอะ เรื่องนี้ดี ไม่ผิดหวัง

บทสรุปสุดท้าย
“อย่าให้ Programmer มาวิจาร์ณหนังเป็นดีที่สุด”